• Gratis verzending vanaf €75,-

    Maatwerk mogelijk

    Persoonlijke service

  • Verlies van een kind en het ontstaan van Stichting Isabel

    Over het verlies van een kind en het ontstaan van Stichting Isabel. Op vrijdag 25 oktober 2019 kwam mijn droom uit: ik werd moeder van een prachtige dochter Isabel, niet wetende dat ze 7 weken later in mijn armen zou overlijden. Isabel was een lieve en rustige baby en hield van eindeloos knuffelen. Ze sliep veel en huilen deed ze niet, af en toe opende ze haar prachtige grote ogen om vol verwondering de wereld in te kijken. Ik glunderde non-stop van trots en liefde, ik had een kind op de wereld gezet en ook nog eens het allerliefste mooiste meisje!

    Al snel werd duidelijk dat Isabel moeite had met haar ademhaling en het drinken van haar voeding, ons werd op het hart gedrukt dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Blijkbaar zijn er meer baby’s die hier de eerste dagen moeite mee hebben. Een week later, toen ik heerlijk lag te knuffelen met Isabel, werd door de kinderarts en een verpleegkundige verteld dat er een ambulance gereed werd gemaakt om ons naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis te brengen. Een schok.. tranen. Er flitste van alles door mijn hoofd.. Wat heeft dit te betekenen? Wat gaat er gebeuren? We hoefden ons toch geen zorgen te maken? We waren in eerste instantie toch nog in het ziekenhuis voor mij, niet voor Isabel? En nu moest ik Ludo, die net thuis was met mijn stiefzoon, gaan bellen om te vertellen dat we naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht zouden gaan. Ik hoorde de schok in zijn stem. De machteloosheid, onzekerheid en angst.

    Het ziekenhuis

    Verdoofd kwamen we aan in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. In de dagen en weken na onze komst in het Wilhelmina Kinderziekenhuis stonden er dagelijks verschillende artsen om het bedje van Isabel heen, ieder met zijn eigen specialiteit. De artsen hadden geen idee wat er met ons meisje aan de hand was en trokken alles uit de kast. Er werden liters bloed (voor mijn gevoel) afgenomen en diverse onderzoeken gestart: hersenfilmpjes, long echo’s, hartfilmpjes, MRI scan, een WES onderzoek. We keken machteloos toe.

    Uitslag

    Na vier slopende weken van weinig slaap, angst en onzekerheid, een leven dat zich afspeelde in het Wilhelmina Kinderziekenhuis en het Ronald Mc Donaldhuis werd een eind gemaakt aan de onzekerheid. We werden overdonderd met het hartverscheurende nieuws dat Isabel een zeldzame aandoening (70 op de 8 miljard?! Ja, hoe dan??) bleek te hebben die haar problemen verklaard. Al snel werd duidelijk dat de artsen niets voor haar en ons konden betekenen. Er was geen toekomst voor Isabel. Weer een schok, en heel veel tranen. Onze wereld stortte in en veranderde voorgoed. We waren op. Hoop had ons al die tijd op de been gehouden, nu was die hoop door een paar woorden weggevaagd. We wilden naar huis… met Isabel. Enkele dagen later verlieten we het Wilhelmina Kinderziekenhuis met Isabel. In de lift hoorde ik mensen tegen elkaar zeggen: “kijk wat een mooi meisje en fijn dat ze naar huis gaat” Ja, ze mocht naar huis… om te sterven.

    Verlies van een kind - Stichting Isabel

    Verlies van een kind - Stichting Isabel

    Thuis

    De dagen gleden voorbij, maar tegelijkertijd voelde het alsof ze omvlogen. Van de ene emotie belanden we in de andere. Het ene moment was ik ervan overtuigd dat iedereen het mis had en Isabel gewoon zou blijven leven en gelukkig op zou groeien net als alle andere baby’s, hoe kon het ook anders? Ze zag er met haar 3025 gram en een lengte van 51 cm uit als een blakende en gezonde baby. Het andere moment besefte ik dat het eindig was en dat we afscheid van haar moesten nemen. In de weken dat we thuis waren dronk Isabel weinig en sliep ze veel. Ze heeft ons oneindig veel liefde gegeven en ons gezin compleet gemaakt. Ik ben heel dankbaar voor deze tijd met haar, en het liet me soms vergeten wat ons te wachten stond, voor eventjes was alles gewoon normaal. Tegelijkertijd was het de meest zware periode uit mijn leven en heeft het me totaal uitgeput, zowel mentaal als geestelijk. Je kind zien aftakelen en wachten op de dood is niet te doen. Ik was continue alert, ik moest en zou er voor haar zijn als het einde daar was.

    Dood

    Op vrijdag 13 december, zeven weken na de geboorte van Isabel, merkten we dat het niet goed met haar ging. Isabel stopte regelmatig een wat langere tijd met ademhalen om vervolgens weer heel snel te ademen. De huisarts kwam bij ons en ook de kinderthuiszorg kwam kijken hoe het met Isabel en met ons ging. Ze vertelden ons dat het hartje van Isabel erg zwak was en dat de verwachting was dat ze de middag niet zou halen. We wisten dat dit moment zou komen en ik wilde haar dan ook niet meer loslaten. Ik heb de hele dag met Isabel op de bank gelegen en haar continue verteld hoeveel we van haar houden. Ik nam Isabel zelfs mee naar het toilet, bang dat ze ineens zou stoppen met ademen en ik er niet zou zijn.

    Wederom bleek Isabel een vechtertje te zijn, tot verbazing van onze huisarts lag ze namelijk aan het eind van de middag nog levend en wel op mijn borst. Om 19.00u belde ik met de kinderarts die ons al die tijd heeft bijgestaan, op haar advies begon ik de tussenpozen van het ademhalen te timen. Ik bleef Isabel maar vertellen hoeveel we van haar houden en hoe trots en gelukkig ze ons maakt, dat ik niet door had dat de timer inmiddels op dertien minuten stond. Dertien minuten lang lag ze stil… doodstil. Daar waar haar leven begon is het ook geëindigd.

    Leven na het verlies van een kind

    Na het overlijden van Isabel werden we overladen met bloemen, kaarten, (goed bedoelde) adviezen (die me soms woest maakten) en onbeschrijflijk waardevolle herinneringen. Het deed me goed en ik vond het fijn te merken dat haar korte leventje niet stilletjes voorbij was gegaan. Confronterend was het dat voor anderen het leven gewoon doorgaat. Met grote regelmaat zat ik huilend in de auto omdat ik een zwangere vrouw of een pasgeboren baby had gezien. Het maakte me jaloers en boos. Voor mijn gevoel raakte iedereen zwanger en kreeg (gelukkig!) gezonde kinderen. Ik ben ook moeder.. maar stond met lege armen. De mensen om mij heen begrijpen dat ik het fijn vind als Isabel haar naam genoemd wordt en er aandacht voor haar is. Dat mijn kind niet meer leeft, betekent niet dat ze geen onderdeel is van mijn leven. Voor mij hoort ze er altijd bij. Ik ben dan ook teleurgesteld als iemand haar naam niet noemt of haar naam niet op een kalender staat.

    Omdat we niet vergeten

    Al snel na het verlies van een kind werd mij duidelijk dat ik niet de enige ouder ben die teleurstelling voelt als de naam na het verlies van een kind niet genoemd wordt, niet op de kalender staat, of als er niet meer stil wordt gestaan bij het verdriet en gemis, maar vooral ook bij de oneindige liefde en trots. Ieder jaar weer zullen er extra moeilijke dagen zijn.. Haar geboortedag en sterfdag, Moederdag, mijn verjaardag en alle feestdagen… Allemaal dagen waarop het gemis voor mij extra aanwezig zal zijn. Ieder jaar weer… zal iemand daar dan nog bij stilstaan? Door het besef dat er met mij velen ouders zijn die ook hun kind moeten missen, ontstond het idee voor Stichting Isabel.

    Stichting Isabel blijft stilstaan bij het verlies van een kind

    Stichting Isabel blijft stilstaan bij ouder met het verlies van een kind. Niet alleen op de geboortedag of sterfdag van het kindje, maar ook bijvoorbeeld op moederdag, vaderdag en de feestdagen, hopen wij ieder jaar te kunnen zorgen voor lichtpuntje en een glimlach op de gezichten van de ouders te toveren door een passend presentje en persoonlijke boodschap te sturen! Een vlinder, bloemetjes, kaarsjes voor de donkere feestdagen, de mooiste ster, taartjes om de jaardag te vieren, maar ook ballonnen, een gedicht of een krachtbuideltje op de sterfdag.

    Met de stichting probeer ik iets moois te doen voor andere ouders die ook een kindje moeten missen en tevens is het voor mij een manier om Isabel in mijn dagelijks leven te verweven. Wil jij meer lezen over Isabel? Je aanmelden of doneren? Neem dan een kijkje op www.stichtingisabel.nl of onze facebook en/of instagram pagina.

    Verlies van een kind en het ontstaan van Stichting Isabel werd geschreven door: Carmen van Mossel. Lalief heeft met veel liefde en plezier droogbloemhouders gemaakt voor de stichting die hopelijk voor een klein lichtpuntje zorgen bij de ouders.

    Verlies van een hond

    Je weet het al wanneer je een hondje koopt, er komt een tijd dat je afscheid moet nemen van je viervoeter. Het verlies van een hond valt vaak heel zwaar, al is daar soms ook wel wat onbegrip over. Een hondje is niet zomaar een huisdier, maar ook een belangrijk onderdeel van je gezin. Ik deel graag mijn verhaal.

    Onze bulldog

    Onze lieve franse bulldog was net geen 10 jaar toen ze epilepsie aanvallen begon te krijgen. Na heel wat medicatie en onderzoeken bleek ze een hersentumor te hebben. De medicatie hield de aanvallen onder controle maar het was zielig haar zo te zien. Ze was niet meer de vrolijke hond die we ooit kenden. Ze kon amper de straat over steken, wandelen zat er niet meer in en ze legde zich neer om water te drinken. Het diertje was op, wij konden enkel machteloos toekijken en besloten dus haar te laten inslapen.

    Schuldgevoel

    Wanneer je je maatje moet laten inslapen, komt logischerwijs ook een schuldgevoel naar boven. “Maakten we wel de juiste keuze?”, “Gaven we haar wel voldoende aandacht?”, … 1000 vragen die door mijn hoofd spookten en zorgden voor dat immense schuldgevoel. Ik weet natuurlijk best dat we een weloverwogen beslissing maakten en dat we goed voor haar zorgden en veel liefde gaven, maar kon het niet beter?

    Verlies van een hond

    Verlies van een hond verwerken

    Iedereen gaat anders om met het verlies van een hond, zo ook in ons gezin. De een weent, de ander niet, de een wil er veel over praten, de ander niet. Het is niet altijd makkelijk om elkaar te vinden in verlies.

    Wij kozen ervoor om een aandenken in huis te houden, dit werkt voor ons allemaal. Op deze manier krijgt onze lieve vriend een eigen plekje in huis en kunnen we ervoor kiezen om elk moment even bij haar te zijn.


    Dat aandenken is een urn met daarin haar as, een plukje haar en een pootafdrukje. Rondom de urn ligt haar halsband, in mijn hoofd heeft ze deze nog steeds om.
    We hielden ook een klein zakje met haar as opzij. Ondertussen lieten we dit reeds verwerken in 2 juwelen, eentje voor de man en eentje voor mij. Eens de zoon oud genoeg is om zorgvuldig voor zo’n juweel te zorgen, voorzien we voor hem ook een koesterjuweel.


    “De tijd heelt alle wonden”, cliché, maar het klopt. Na verloop van tijd wordt het verdriet steeds minder en kom je op een punt dat je het verlies van een hond hebt geaccepteerd en verwerkt.


    Dat wil niet zeggen dat we nooit meer verdrietig zijn of het gevoel van dat gemis niet meer hebben. Die gevoelens kunnen altijd weer even opduiken voor korte of langere tijd, ook nu we een nieuw huisdier hebben. Twee dieren, zijn net als twee mensen, nooit gelijk en kunnen elkaar nooit vervangen, enkel aanvullen.

    Verlies van een hond werd geschreven door: Emmy

    Keramiek urn, van klei tot urn

    Iedere keramiek urn van Lalief worden handgemaakt uit een groot blok klei. Klei is een natuurlijke grondstof en de basis voor het maken van keramiek. Er zijn veel verschillende soorten en kleuren klei, verschillende glazuren en technieken. Eindeloos veel mogelijkheden dus. Hieronder neem ik je mee in het maken van de mini keramiek urn met aluminiumdraad.

    Vormen, glazuren, drogen en bakken

    Voor het maken van de keramiek urn met alluminiumdraad gebruik ik witte klei met een matte glazuur. Allereerst kneed ik de lucht uit de klei, weeg de stukken klei af op een keukenweegschaal en maak er gelijke kleinere ballen van. Daarna geef ik alle stukken klei de juiste vorm. Door het één dag te laten rusten wordt de buitenkant steviger, de binnenkant blijft zacht. Vervolgens snijd ik de urn doormidden, hol de urn uit en plak beide kanten weer aan elkaar. Voordat de klei voor het eerst gebakken kan worden moet het aan de lucht drogen. Wanneer de klei een lichte kleur krijgt en niet meer koud aanvoelt is het droog.

    Van klei tot urn, een langzaam proces

    Nu kan de keramiek urn voor de eerste keer worden gebakken op 980 graden, de bicuitstook. De keramiek urn is nu sterk en droog, maar nog poreus genoeg om glazuur op te nemen. De keramiek urn wordt geglazuurd en nogmaals gebakken op 1080 graden, ook wel de glazuurstook genoemd. Bij 200 graden mag je de oven openen, maar het beste is om de oven helemaal af te laten koelen. Even geduld hebben dus. Als alles goed uit de oven is gekomen voorzie ik alle keramiek urnen van een draadfiguur en dop.

    Maakproces keramiek urn lalief

    Een keramiek urn wordt met liefde gemaakt

    Het hele proces van vormen, drogen, bakken, glazuren en weer bakken neemt gemiddeld 3 weken in beslag. Vandaar de langere levertijd bij een urn op maat. Alle keramiek urnen voor mens en dier worden met veel liefde en aandacht gemaakt. Elke urn gaat meerdere keren door mijn handen en geen één urn is hetzelfde, wat ze stuk voor stuk uniek maken.  

    Duurzaam

    Resten klei en glazuren worden hergebruikt zo gaat er niets verloren. Het stoken van de oven kost uiteraard veel energie. De zonnepanelen op het dak van de schuur wekken de stroom voor mijn oven en atelier op. Daarnaast zorg ik er voor dat de verpakkingen van mijn keramiek urnen zoveel mogelijk te recyclen zijn.

    Resomeren

    Wat is resomeren?

    Resomeren van het lichaam gebeurt door een chemisch proces. Door dit proces wordt de overleden persoon ontbonden in een drukvat van staal. Voor dit chemisch proces wordt er een stof met een hoge pH-waarde gebruikt. Dit is in de meeste gevallen kaliumhydroxide dat opgelost is in heet water. Resomeren is dus als het ware een alternatieve methode voor het begraven of het cremeren van de overledene. Soms wordt resomatie ook alkalisched hydrolyse, bio-cremeren of aquameren genoemd. Het woord resomeren is afkomstig van ‘resoma’ in het Grieks, wat zoveel betekent als ‘wedergeboorte van het lichaam’.

    Hoe werkt resomeren?

    Een uitvaart waarbij de overledene geresomeerd wordt, gaat op dezelfde wijze als alle andere uitvaarten. Enkel de laatste stap is anders. Het lichaam wordt namelijk ontbonden door het gebruik van alkalische hydrolyse in plaats van dat het begraven of verbrandt wordt.

    Het is goed om te weten dat het lichaam alleen in een wollen of linnen wade gelegd kan worden. Tijdens het resomeren wordt er dus geen gebruik gemaakt van een kist of opbaarplank. De cabinedeur wordt geopend, het lichaam wordt geplaatst en de ruimte en het vat worden afgesloten. Het lichaam wordt hierna gewogen door sensoren en men rekent uit hoeveel water en base nodig zal zijn voor het resomeren van het lichaam.


    Na de voorbereiding volgt de alkalische hydrolyse: hierbij wordt een bepaalde hoeveelheid van een base en water ingebracht in het van stalen vat. Het vat wordt vervolgens onder hoge druk gezet en de vloeistoffen worden gemengd door een pomp. De temperatuur ligt tussen de 100 en de 180°C. De chemische stoffen zorgen ervoor dat het lichaam ontbindt, en de organische stoffen die zich in het lichaam bevonden, worden in de vloeistof opgenomen.
    De cabine wordt hierna leeg gemaakt er blijven alleen beenderen van de overledene en een steriele waterachtige vloeistof over. De vloeistof wordt in een waterzuiveringsinstallatie gezuiverd en stroomt opnieuw naar de watercyclus. De restanten worden gedroogd en gemalen tot een wit poeder. De poeder kan worden bewaard in een zelfgekozen urn of worden uitgestrooid.
    Het hele proces duurt 3 tot 4 uur, waarbij de meeste tijd zit in het oplossen van het lichaam.

    Duurzaamheid

    Dit proces is duurzamer dan het begraven of cremeren van een overleden persoon. Bij het resomeren komen minder broeikasgassen en fijn stof vrij, Ook gaat er geen kist of opbaarplank meer verloren.

    Meer informatie over resomeren kunt je zien in het filmpje van de NOS op deze pagina.

    Een urn kopen als persoonlijk gedenkteken

    Als een dierbaar familielid overlijdt, kan een tastbare herinnering aan je dierbare helpen om het verlies een plaatsje te geven. Een urn kopen is echter een emotionele beslissing, die je in alle rust wilt nemen. Want om je goed te oriënteren heb je tijd nodig om de verschillende mogelijkheden te bekijken. Voor welk type urn kies je, welke vorm en welk materiaal? Er is een riante keuze in allerlei grote of kleinere urnen, waarbij je natuurlijk voor een exemplaar gaat, dat jouw gevoel voor de dierbare het beste weerspiegelt.

    Wat is een urn precies?

    Een urn is een speciale vaas, pot of kistje, dat bedoeld is om na de crematie de as van de overledene in te bewaren. Al eeuwenlang worden urnen gebruikt om de herinnering aan een dierbare levend te houden; zo weet je je dierbare altijd dichtbij. Een geruststellende gedachte. Maar hoe kies je nou het beste model als je een urn gaat kopen en waar let je op? Dat is nog niet zo simpel, want er zijn talloze vormen en materialen verkrijgbaar. Daarom zetten wij de verschillende opties voor je op een rijtje.

    Urn-kopen-Lalief

    Diverse materialen en vormen

    Bij het kopen van een urn zijn een aantal zaken van belang, zoals materiaal, vorm en duurzaamheid. De meeste urnen zijn van keramiek gemaakt, maar er zijn ook andere materialen verkrijgbaar, zoals marmer, hout, messing en glas. Ook qua vormgeving is er volop keus. Traditioneel vormgegeven urnen zijn het meest voorkomend, maar daarnaast zijn er ook allerlei prachtig vormgegeven modellen, zoals een gebroken hart, een traan of een boeddhabeeld. Dus of je nou op zoek bent naar een sierlijke of robuuste urn, of een bijzonder, op maat gemaakt exemplaar, de keus is aan jou.

    Een urn kopen, waar let je op?

    Een urn kies je natuurlijk vooral op basis van jouw persoonlijke smaak en budget. Maar als je hem lang wilt bewaren, is een duurzaam, kwalitatief hoogwaardig exemplaar een must. Natuurlijk speelt ook uitstraling een rol, want de diverse materiaalsoorten hebben hun eigen look en feel. Zo oogt natuursteen robuust, terwijl glas en keramiek meestal kleurrijk is.

    Een persoonlijke urn kopen

    Omdat elk mens uniek is, geven veel nabestaanden de voorkeur aan een bijzondere urn met individuele details, die herinneren aan het leven van de overledene. Om de urn een persoonlijke touch te geven kun je ervoor kiezen een urn te laten graveren, bijvoorbeeld met de naam en de geboorte- en overlijdensdatum van je geliefde. Maar ook spreuken of favoriete songteksten kunnen een mooie en unieke herinnering vormen. Meer over een urn op maat lees je hier.

    Creëer een speciale plek binnen

    Binnen komt een urn mooi tot zijn recht, bijvoorbeeld op de schouw of op een andere, mooie plaats in huis. Met een foto, een bloementje en een kaarsje creëer je een heel persoonlijk plekje ter nagedachtenis aan je dierbare.

    × WhatsApp met mij Available from 10:00 to 22:00 Available on SundayMondayTuesdayWednesdayThursdayFridaySaturday